Zehra, uykusundan kan ter içinde, titreyerek ve sayıklayarak uyanmıştı. Sanırım yine kabus görmüştü. Sık sık kabus görüyordu. Her defasında ya ağlayarak ya da bugünkü gibi titreyerek uyanıyordu. Üstelik son zamanlarda kabuslarının sıklığı da artmaya başlamıştı.
Önce etrafına bakındı. Nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Kendi evinde, yatağında olduğunu fark edince derin bir nefes aldı.
"Oh, çok şükür Rabbim!" dedi.
Yataktan kalktı, elini yüzünü yıkadı. Kahve makinesinin düğmesine bastıktan sonra pencereyi açtı. Soğuk havayı derin derin içine çekti. Hava ciğerlerini yakmış olacak ki öksürmeye başladı. Pencerenin önünde bir süre öylece durup dalgın dalgın dışarıyı izledi.
Henüz gün ağarmamıştı. Bir süre sonra camiden ezan sesi yükselmeye başladı. Demek ki sabah oluyordu. Abdest alıp namazını kıldı. Kahve makinesinden gelen sesle kahvesinin hazır olduğunu anladı. En sevdiği kupasına kahvesini doldurup pencerenin önüne geçti.
Neden bu kadar sık kabus görüyordu? Üstelik her defasında aynı yer, aynı sahneler… Bilinçaltı ona oyun mu oynuyordu, yoksa bunun başka bir nedeni mi vardı?
Rüyalarında hep savaş sahneleri görüyordu. Bombalar, patlamalar, çığlıklar, yerde yatan insanlar ve ardından gelen ölüm sessizliği…
Bir yandan da bu durumu çok garipsemiyordu. Dünyada bu kadar zulüm, savaş ve açlık yaşanırken, Filistin bu hâldeyken onun uykuları kaçmıyorsa asıl o zaman kendini sorgulamalıydı. Zehra savaşlardan hep korkmuştu.
Çocukluğundan zihnine kazınan anılardan biri, Adana'da yaşadıkları dönemde duyduğu siren sesiydi. Evleri İncirlik Üssü'ne oldukça yakındı. O gece bir anons yapılmıştı ama ne söylendiğini hatırlamıyordu. Babası işteydi, evde yoktu. Annesi, çocuklarını yatak odasına götürüp yatağa yatırmıştı. Kapının altını, pencerelerin kenarlarını nemli bezlerle kapatmış, içeriye hava girebilecek hiçbir boşluk bırakmamaya çalışmıştı.
Sirenler o gece uzun uzun çalmıştı. Annesi korkuyordu. Kendisi için değil, evlatları için… Ne olacağını bilememek, bilinmezliğin içinde beklemek içini ürpertmişti. Neyse ki o gece korkulan olmamış, hiçbir şey yaşanmamıştı. Ancak annesinin o anki hâli, Zehra'nın gözlerinin önünden hiç gitmemişti. Küçücük zihnine kazınan bu görüntü, yıllar geçse de silinmemişti.
Acaba çocukluk anılarının bıraktığı izler miydi bu kabusların nedeni? Yoksa günümüzde yaşanan zulümler mi? Belki de tarihimizin savaşlarla, zulümlerle dolu olması… Kim bilir, belki de hepsinin payı vardı. Bildiği bir şey vardı: Zehra savaşlardan hep korkmuştu.
Son zamanlarda okuduğu bir kitap da onu oldukça etkilemişti: Bülbül.
Viann ve Isabelle adındaki iki kız kardeşin hikâyesi… Savaşın ortasında iki farklı direniş biçimi, iki farklı cesaret…
Bazı kadınlar doğuştan cesurdu. Gidişatı değiştirmek, hayat kurtarmak için kendi canlarını tehlikeye atmaktan çekinmezlerdi. Bazılarıysa sabırları ve fedakârlıklarıyla direnir, sevdiklerini koruyup kollarlardı.
Zehra, kahvesinden bir yudum aldı. Kitaptaki karakterleri düşünmeye devam etti.
Acaba kendisi hangisine benziyordu? Böyle bir savaşın ortasında kalsaydı ne yapardı? Isabelle gibi cesaretle mücadele edebilir miydi, yoksa Viann gibi sevdiklerini korumak için elinden gelen her şeyi mi yapardı?
Aklına annesi geldi. Annesi, Viann gibi sevdiklerini korumak uğruna her şeyi yapardı. Hiç düşünmeden evlatlarını korumak için her fedakârlığı yapardı ki annesi demek fedakârlık demekti.
Bir süre sessizce düşündü.
"Sanırım ben de annem gibiyim." diye geçirdi içinden.
Sonra kendi hayatını düşündü. O da sevdikleri mutlu olsun diye uğraşmamış mıydı hep? Ailesinin huzuru, sevdiklerinin mutluluğu her şeyden daha kıymetli değil miydi onun için?
Düşünceleri onu uzaklara, Gazze'ye götürdü. Evlatlarını korumak için mücadele eden anneler geldi gözlerinin önüne. Ardından Doğu Türkistan'daki kadınlar… Hayatları mücadeleyle geçmiş, nice zorluğa rağmen ayakta kalmaya çalışan kadınlar…
Birbirinden uzak coğrafyalarda, birbirinden farklı hayatlar yaşayan ama aynı acılarda buluşan kadınları düşündü. Kim bilir, kaç anne evladının geleceği için endişeleniyor, kaç kadın yarına umutla uyanabilmek için direniyordu?
Kahvesinden son bir yudum aldı. Gözlerini kapatıp hepsi için dua etti. Rabbim, diye geçirdi içinden, bütün annelere güç ver. Evlatlarını korumaya çalışan, sevdikleri için mücadele eden bütün kadınların yardımcısı ol.
Gözlerini açtığında Bülbül kitabı hâlâ masasının üzerinde duruyordu. Kitabı eline aldı, sayfalarını şöyle bir karıştırdı. Ardından kanepeye oturdu. Bir süre kitabın sayfalarına baktıktan sonra gözlerini kapattı ve uykuya daldı.
Bu kez rüyasında bir kabus yoktu. Karşısında Viann vardı.
"Viann, nasıl başardın? Bunca şey yaşadın. Hiç korkmadın mı?" diye sordu Zehra.
Viann gülümsedi.
"Elbette korktum Zehra. Ben de insanım. Ama korkmak başka, vazgeçmek başka. Sevdiklerim için güçlü durmam gerekiyordu. Herkesin bir mücadele şekli var. Ben elimden geleni yaptım."
Zehra bir süre sustu.
"Demek cesaret böyle bir şey…" diye düşündü.
Viann ona sarıldı.
"Umarım hiçbir insan savaşın ne olduğunu öğrenmek zorunda kalmaz." dedi.
Zehra da başını salladı.
"Âmin." dedi.
Birbirlerine gülümsediler.
Zehra gözlerini açtı ve gördüğü rüyanın etkisi ile hâlâ gülümsüyordu.
Yorum yaz