Merhaba dünya, ben bebek. Annem ve babam beni farklı sıfatlarla tanımlasalar da ben bir bebeğim. Her gün yeni bir şeyler öğrenen, yeni bilgiler duyan bir bebeğim.
Hayata biraz bizim gözümüzden bakmanızı sağlayayım. Sevgiyi, ilgiyi, kucağa alınmayı severiz. Tamam biraz, evet evet çok değil birazcık ya, fazla değil, şımarıklık yapmayı severiz, aramızda kalsın. Ağlayarak her şeyi yaptırıyoruz, peşimizde koşturuyoruz. Ne yapalım, daha sizin gibi konuşamıyoruz, bence bunun tadını çıkaralım.
Büyük olmak biraz zor gibi. Bize bolca sarılın, bizimle konuşun, bizi sevin, çabuk büyüyoruz. Ama abartmayın da, bazen "seveceğim" diye garip şekillere giriyorsunuz, gülüyoruz size.
Bir de her duyduğunuzu üzerimizde denemeyin ya! Her gün yeni bir şeyle gözümüzü açıyoruz dünyaya. Şimdi bir de ek gıda çıktı, kaç gündür konuşuyor annem. Tadı nasıl da güzelmiş, faydalıymış falan. Anne sütü yetmiyor mu bana acaba? Ne güzel, hem anneme sarılıyorum hem de kolay bence, ne gerek var ki ek gıdaya?
Sizi anlayamıyoruz biz bebekler. Adına "mama sandalyesi" dedikleri bir şeye oturttu beni annem. Aman Allah'ım, üzerime doğru bir tabakla yaklaşıyor! Bence kokusu kötü, tadı da iyi değildir bunun, anne, duy beni, yemek istemiyorum, bak yemeyeceğim. Ağzıma yaklaştırıyor, inanamıyorum, tatsız tuzsuz bu bence, sevmedim.
Annem üzüldü sanki yemedim diye, ama anne, duyabilsen beni, tadı kötü! Yarın yine mi deneyeceğiz? Aa, anlamıyorum bu yetişkinleri. Yemedim işte, vermesen olmaz mı? Ohh, yemedim, üzüldü ama bana yine de sarıldı, ohh, unutalım bence o konuyu.
Durum bildiriyorum yetişkinler, çok inatçısınız! Her 3 günde bir yeni bir sebze ile karşıma geliyor annem. Yavaş yavaş alışmaya başladım. O yeşil şeyi öyle bir püre yapmış ki, sanki bulamaç gibi. Pütürlü olunca azcık öğürür gibi yapıyorum, hemen korkuyor, yedirmiyor. Beğenmediğimden bir iki kaşık alıp ağzımı açmıyorum, ama annem de pes etmiyor ha!
Mama sandalyesine oturunca üstüme o muşamba önlüğü takıyorlar. Ben de fırsattan istifade kaşığı kapıp mamayı masaya, hatta duvara sürüp türlü türlü oyunlar yapıyorum. Yetişkinler buna kızıyor, ama bence çok eğlenceli bir sanat aktivitesi!
Yemek bitti sanıyorum, bu sefer de ağzıma minik bir su bardağı dayayıp "su" diyorlar. Anlamıyorum ki, zaten süt içmişim.
Neyse; annem her gün bana sarılıp konuşuyor, sabırla altımı değiştiriyor, kitap okuyor. Babam da işten geldikçe benimle oyunlar oynuyor, çok güldürüyor bu adam beni.
Evet büyükler, tamam kabul edelim; anne sütü çok güzel, çok tatlı, ama yemekler de fena değilmiş, sevdim bu işi. Hem yemek hem süt, yaşarım böyle! Sanki büyümeye de başladım. Ohh, acaba büyümese miydik? Böyle iyiydi.
Büyüklere bakıyorum, hiç boş zamanları yok. Biz öyle değiliz ki; uyuyoruz, ağlıyoruz, oyunlar oynayıp karnımız doyuyoruz. Ama sanki doğanın kanunu, büyüyeceğiz. Aman ne yapayım, şimdiden bunu düşünmeyeyim, anın tadını çıkarayım. Bence siz de anın tadını çıkarın. Biz seviyoruz sizleri, siz de sevin bebekleri…
Yorum yaz